Σημαντική βελτίωση στην επιβίωση χωρίς πρόοδο της νόσου σε ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου υψηλής μικροδορυφορικής αστάθειας (MSI-H) ή ανεπάρκειας μηχανισμού επιδιόρθωσης DNA (dMMR) καταγράφει η κλινική μελέτη COMMIT, που δημοσιεύθηκε στο Journal of Clinical Oncology. Η χορήγηση του ανοσοθεραπευτικού atezolizumab (Tecentriq) σε συνδυασμό με τη χημειοθεραπεία mFOLFOX6 και τον παράγοντα bevacizumab (Avastin) πέτυχε μείωση του κινδύνου υποτροπής ή θανάτου κατά 58% σε σύγκριση με τη μεμονωμένη ανοσοθεραπεία. Τα ευρήματα προσφέρουν μια νέα προσέγγιση πρώτης γραμμής για μια κατηγορία ασθενών που συχνά εμφανίζει αντοχή στη μονοθεραπεία.
- Η συνδυαστική θεραπεία μείωσε κατά 58% τον κίνδυνο εξέλιξης της νόσου ή θανάτου σε σύγκριση με τη μεμονωμένη ανοσοθεραπεία.
- Η διάμεση επιβίωση χωρίς πρόοδο της νόσου αυξήθηκε στους 24,5 μήνες έναντι 5,3 μηνών.
- Το ποσοστό συνολικής ανταπόκρισης ανήλθε στο 86%, με πλήρη ανταπόκριση στο 36% των ασθενών.
Εντυπωσιακά αποτελέσματα στη διάμεση επιβίωση των ασθενών
Στη μελέτη φάσης NRG-GI004/SWOG S1610 COMMIT συμμετείχαν ασθενείς με προηγουμένως ανεπεξέργαστο μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου dMMR/MSI-H. Τα δεδομένα έδειξαν ότι η προσθήκη χημειοθεραπείας και bevacizumab στο atezolizumab εκτόξευσε τη διάμεση επιβίωση χωρίς πρόοδο της νόσου στους 24,5 μήνες, έναντι μόλις 5,3 μηνών για όσους έλαβαν μόνο atezolizumab.
Το ποσοστό αντικειμενικής ανταπόκρισης έφτασε το 86% στην ομάδα της συνδυαστικής θεραπείας έναντι 46% στη μονοθεραπεία, ενώ πλήρης ύφεση παρατηρήθηκε στο 36% των ασθενών έναντι 19%.
Ο μοριακός υπότυπος dMMR/MSI-H και η πρόκληση της αντοχής
Ο μοριακός υπότυπος dMMR/MSI-H εντοπίζεται περίπου στο 5% των ασθενών με μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου. Παρότι οι αναστολείς σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος έχουν μεταμορφώσει τη θεραπευτική αντιμετώπιση αυτών των όγκων, περίπου το ένα τρίτο των ασθενών εμφανίζει πρωτογενή αντοχή ή πρώιμη εξέλιξη της νόσου όταν υποβάλλεται σε μεμονωμένη ανοσοθεραπεία.
Η συνδυαστική προσέγγιση φαίνεται να ξεπερνά αυτό το εμπόδιο, περιορίζοντας δραστικά το ποσοστό των ασθενών στους οποίους η νόσος εξελίσσεται άμεσα κατά τη διάρκεια της αγωγής.
Νέα προοπτική για τη θεραπευτική στρατηγική πρώτης γραμμής
Σύμφωνα με τον κύριο ερευνητή της μελέτης, Δρ. Caio Max Sao Pedro Rocha Lima από τη Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Wake Forest, τα αποτελέσματα αποδεικνύουν ότι ο συνδυασμός προσφέρει ουσιαστικό κλινικό όφελος και μπορεί να καθοδηγήσει τις μελλοντικές θεραπευτικές επιλογές.
Παράλληλα, ο συνερευνητής Δρ. Michael Overman από το Αντικαρκινικό Κέντρο MD Anderson του Πανεπιστημίου του Τέξας επεσήμανε ότι η μελέτη παρέχει ισχυρά δεδομένα που υποστηρίζουν τη συνδυαστική προσέγγιση ως θεραπεία πρώτης γραμμής, αναδεικνύοντας τη σημασία των κλινικών δοκιμών στη βελτίωση της φροντίδας των ασθενών.
